Armia Krajowa (AK) została utworzona 14 lutego 1942 r. na mocy rozkazu gen. Władysława Sikorskiego, przekształcając Związek Walki Zbrojnej (ZWZ) w zjednoczone siły zbrojne podziemnego państwa. Jej celem było scalenie organizacji konspiracyjnych podległych Rządowi RP w Londynie w celu efektywniejszej walki z okupantem.
AK kontynuowała działalność Służby Zwycięstwu Polski (założonej we wrześniu 1939 r.) oraz ZWZ (powstałego na przełomie 1939/1940 r.).
Do AK weszło około 200 organizacji wojskowych, w tym Narodowa Organizacja Wojskowa i Bataliony Chłopskie, czyniąc ją największą podziemną armią w okupowanej Europie.
Pierwszym Komendantem Głównym był gen. Stefan Rowecki „Grot”.
AK prowadziła działania sabotażowe, wywiadowcze oraz przygotowywała powstanie, m.in. w ramach Akcji „Burza” i Powstania Warszawskiego.
19 stycznia 1945 r. gen. Leopold Okulicki „Niedźwiadek” wydał rozkaz o rozwiązaniu AK w obliczu nowej sowieckiej okupacji.
Armia Krajowa liczyła w szczytowym momencie około 400 tysięcy żołnierzy.
